عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار چه مست

همه جا خانه عشقست چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده ها

مدّعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل

تو چه دانی که پس پرده چه خوبست و چه زشت

نه من از پرده تقوی بدر افتادم و بس

پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز اجل گر بکف آری جامی

یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد		هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد
با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم		یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد
هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است		دردا که این معما شرح و بیان ندارد
سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن		ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد
چنگ خمیده قامت می‌خواندت به عشرت		بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد
ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز		مست است و در حق او کس این گمان ندارد
احوال گنج قارون کایام داد بر باد		در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد
گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان		کان شوخ سربریده بند زبان ندارد
کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ		زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

عشق پیدا شد و آتش بهمه عالم زد

جلوه ای کرد رخش دید ملک عشق نداشت

عین آتش شد ازین غیرت و بر آدم زد

عقل میخواست کزآن شعله چراغ افروزد

برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدّعی خواست که آید به تماشاگه راز

دست غیب آمد و بر سینه ی نامحرم زد

دیگران قرعه ی قسمت همه بر عیش زدند

دل غمدیده ی ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت

دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

حافظ آنروز طربنامه ی عشق تو نوشت

 که قلم بر سر اسباب دل خرّم زد

                                                     گویند بهشت و حور عین خواهد بود

                                                                                             آنجا می و شیر و انگبین خواهد بود                                   

                                                    گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک                           

                                                                                            چون عاقبت کار چنین خواهد بود

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز آتش درونم دود از کفن برآید

بنمای رخ که خلقی حیران شوند و واله

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش

نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

خود کام تنگ دستان کی زآن دهن برآید

گویند ذکر خیرش در کوی عشقبازان

هرجا که نام حافظ در انجمن برآید

ساقی بده پیمانهای زآن، می که بی خویشم کند

بر حسن شورانگیز تو، عاشق تر از پیشم کند

زآن می که در شبهای غم، بارد فروغ صبحدم

غافل کند از بیش و کم، فارغ زتشویشم کند

نور سحرگاهی دهد، فیضی که می خواهی دهد

با مسکنت شاهی دهد، سلطان درویشم کند

سوزد مرا سازد مرار، در آتش اندازد مرا

و از من رها سازد مرا، بیگانه از خویشم کند

بستاند ای سرو سهی سودای هستی از رهی

یغما کند اندیشه را دور از بداندیشم کند